توضیحات

خرید رمان انگلیسی The Good Terrorist از انتشارات زبان آفرین

رمان The Good Terrorist اثر دوریس لسینگ (Doris Lessing)، یکی از برجسته‌ترین نویسندگان قرن بیستم، یک اثر پیچیده و تفکر برانگیز در ژانر سیاسی-اجتماعی است که نخستین بار در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. این رمان بررسی دقیقی از انگیزه‌های فردی و جمعی برای مشارکت در فعالیت‌های سیاسی افراط‌گرایانه است، با تمرکز ویژه بر ماهیت «تروریسم خوب» و مرزهای مبهم میان ایدئالیسم، خودفریبی، و خشونت.

📝 معرفی کلی رمان

“The Good Terrorist” داستان زنی به نام آلیس ملویش (Alice Mellings) را روایت می‌کند، زنی سی و چند ساله، اهل طبقه متوسط بریتانیا، که در تلاش است نقش خود را در جنبش چپ‌گرایانه و انقلابی زمانه‌اش پیدا کند. در ظاهر، آلیس زنی مهربان، منظم، مادرانه و مسئولیت‌پذیر است، کسی که خانه‌های خالی دولتی را تصرف می‌کند، لوله‌کشی تعمیر می‌کند، برای دیگران غذا می‌پزد و از دوستان بی‌خانمانش مراقبت می‌کند.

اما در زیر این ظاهر به‌ظاهر بی‌خطر، پرسش‌هایی بنیادین در مورد هویت، تعلق، و خشونت سیاسی پنهان شده است. آلیس به تدریج وارد گروهی کوچک از “انقلابی‌های چپ افراطی” می‌شود که قصد دارند با بمب‌گذاری، علیه نظم سیاسی وقت اعتراض کنند.

🔍 تحلیل شخصیت اصلی: آلیس ملویش

آلیس نه قهرمان است، نه ضدقهرمان. او زنی است سرشار از تضاد. در عین حال که از خشونت بدش می‌آید، اما از کسانی حمایت می‌کند که می‌خواهند نظام سیاسی را با خشونت سرنگون کنند.

• او مادرانه با اعضای گروه رفتار می‌کند، ولی هیچ‌گاه خود را از نظر ایدئولوژیک به‌روشنی تعریف نمی‌کند.

• بیشتر از آنکه «فعال سیاسی» باشد، یک «مراقب خانه و دیگران» است.

• به جای اینکه یک «انقلابی متعهد» باشد، بیشتر به دنبال ایجاد نوعی نظم و کنترل در دنیای درهم‌ریخته‌اش است.

لسینگ با ظرافت نشان می‌دهد که چگونه نیاز به محبت، تعلق، و کنترل می‌تواند به همان اندازه که به رفتارهای ایثارگرانه منجر می‌شود، زمینه‌ساز پذیرش خشونت و تروریسم نیز شود.

🧨 تروریسم از نگاه لسینگ

لسینگ، در این رمان، تروریسم را نه صرفاً از منظر سیاسی، بلکه از زاویه‌ای روان‌شناختی و فلسفی بررسی می‌کند. او به جای تمرکز بر عملیات تروریستی یا جزئیات خشونت، توجه خواننده را به چرایی مشارکت در تروریسم معطوف می‌کند:

• چه چیزی افراد «عادی» را به اعمال غیرعادی سوق می‌دهد؟

• آیا باور به تغییر جهان، می‌تواند بهانه‌ای برای نادیده گرفتن اخلاق فردی شود؟

• آیا تروریسم همیشه زاییده نفرت است، یا گاهی حاصل تنهایی، بلاتکلیفی و خلا عاطفی است؟

🏠 نقش خانه و فضا در داستان

خانه‌ی متروکه‌ای که آلیس و دیگران تصرف می‌کنند، تقریباً به یک شخصیت در رمان تبدیل می‌شود. این فضا نمادی است از ایدئال‌های فروپاشیده، خاطرات گذشته، آرمان‌شهرهای شکست‌خورده و تلاش برای بازسازی یا کنترل جهان. آلیس با تمام وجود می‌کوشد تا این خانه را به مکانی «قابل زندگی» تبدیل کند، همان‌طور که می‌خواهد جهان بیرون را به جایی «قابل تحمل» تبدیل کند.

🗳️ نقد اجتماعی و سیاسی

رمان در دل فضای بریتانیا در دهه ۸۰ میلادی می‌گذرد، دوران حاکمیت مارگارت تاچر، موج‌های شدید خصوصی‌سازی، بیکاری و شکاف‌های طبقاتی. گروه‌هایی مانند گروه آلیس، در واکنش به این شرایط به سوی چپ‌گرایی افراطی کشیده می‌شوند. اما لسینگ با نگاهی منتقدانه نشان می‌دهد که بسیاری از این گروه‌ها فاقد عمق ایدئولوژیک، استراتژی واقعی و انسجام عملیاتی هستند.

شخصیت‌های رمان اغلب بیشتر به مشاجره‌های درون‌گروهی، عشق‌های ناموفق و گریز از واقعیت مشغول‌اند تا فعالیت سیاسی مؤثر. لسینگ به‌نحوی دردناک نشان می‌دهد که چگونه آرمان‌گرایی بدون درک عمیق، می‌تواند به فاجعه ختم شود.

🎭 زبان، سبک و ساختار روایی

لسینگ از سبک روایی سوم‌شخص محدود استفاده می‌کند که به ما امکان می‌دهد وارد ذهن آلیس شویم، اما همچنان از او فاصله داشته باشیم. زبان داستان، سرد، دقیق و بدون احساسات اغراق‌آمیز است. این رویکرد کمک می‌کند تا قضاوت اخلاقی به عهده خواننده گذاشته شود، و نویسنده خود را در جایگاه داور قرار ندهد.

لسینگ مهارت زیادی در جزئی‌نگاری زندگی روزمره دارد: شستن ظرف‌ها، سیم‌کشی خانه، خرید مواد غذایی؛ و از همین خرده‌روایت‌ها، تصویری عمیق از آشوب درونی شخصیت‌ها و فروپاشی آرمان‌ها می‌سازد.

🏆 بازخوردها و جوایز

• رمان برنده جایزه “W.H. Smith Literary Award” در سال ۱۹۸۶ شد.

• از سوی منتقدان تحسین شد به‌خاطر نگاه تیزبینانه‌اش به سیاست، روان‌شناسی شخصیت‌ها، و دیدگاه غیررمانتیک‌اش به تروریسم.

• برخی منتقدان نیز معتقد بودند که شخصیت آلیس بیش از حد منفعل است و روایت کند و غیرحادثه‌ای‌ست. اما این کندی عمدی است تا تمرکز را از «عمل» به «فرآیند ذهنی و عاطفی» منتقل کند.

✅ جمع‌بندی نهایی

“The Good Terrorist” رمانی عمیق، پیچیده و پرسش‌برانگیز است که به‌جای ارائه پاسخ‌های روشن، خواننده را وادار به تفکر می‌کند. دوریس لسینگ با مهارت همیشگی‌اش در نفوذ به لایه‌های درونی شخصیت‌ها، نشان می‌دهد که مسیر رسیدن به خشونت سیاسی همیشه از نفرت و رادیکالیسم نمی‌گذرد؛ گاهی از همدلی، دلسوزی، و تمایل به مراقبت نیز عبور می‌کند.